وقتی کوچک بودم همیشه میترسیدم از جلوی قبرستان در شب یا نیمه شب عبور کنم.
میترسیدم روح مرده ها مرا با خود ببرد.آن روزها هم نمی دانستم به کجا اما می
ترسیدم.نمی دانستم که مرده،مرده است و روح شاید یک متل مضحک است.و حالا که
شاید خیال می کنم که بزرگ شده ام،خودم را و دیگران را شبیه مرده های بی روح
می بینم،نه،شاید شبیه قبرهای عمودی و متحرک.و این همه قبر مرا آزارمی دهد و
این فکر،دائم می آید توی کله ام که شاید آن هنگامی که کسی میمیرد اما نمیداند چه
می شود اکنون است.و باز یک شعر از شعرهای قدیمی ام:
***
قبرستان بی قبر
پر است از روژلب های انسان مالیده ای
که بکارتشان را بر گندم پاشیده اند
و از شب تا صبح بر می گردند
تا نگاهبان مرگآباد باشند.
قبرستان بی قبر
پر است از آدم های آدم ندیده ای
که کفتاران را رنگ آسمان زده اند و
کفتران را سینه خیز تا قبر خدا می کشانند...
قبرستان بی قبر
پر است از مرده هایی که دیگر روح ندارند
باید از این قبرهای زنده ترسید...
سلمان.ج (اتابک آریامهر)
۱۴/اسفند ماه/۲۵۶۵
اینروزها دلم عجیب تنگ است و هوایم هوای مرگالود غمباری است و برای این
جشن دلتنگی یکی از شعرهایی که خیلی پیشتر نوشته ام را در این صفحه میگذارم
چراکه تک تک واژه های این شعرم در این لحظات مثل تیغی به جانم افتاده و هی
زخم میزند مرا.و بگذار که بزند آنقدر بزند که دیگر نتواند ببرد و زخم بزند اما
اما یادم هست که گفته ام همیشه:بعضی زخم ها و دردها در شرایط خاصی لذت
سکر آوری دارند و این خاصیتشان است.خاصیت زخم های دلپذیر...
***
سه حرف زیر پای تو تلف شد
که اینچنین
با انزوا
پیوند خورده ام و در سلول انفرادی میرقصم.
سه اشک
از چشمانم
روی لبانم
که تو آنرا بلعیدی.
سه لبخند
در سرم کاشتی
تا سه گریه از زندگی ام برداری...
تو
بی رحم ترین واژه ای...
سلمان.ج(اتابک آریامهر)
۱۰/اسفند ماه/۲۵۶۵
از روزی که در این دنیای مجازی مینویسم کمتر شعرهایم را در وبلاگ قرار دادم.به
همان دلیل قدیمی حق کپی رایت محفوظ است!چراکه ما ایرانی ها کدام حقوقی از
دیگری را رعایت میکنیم که کپی رایت را...
به هر حال امشب تصمیم گرفتم کم و بیش شعرهایم را نیز پیشکش آتشکده کنم.شعر زیر
هم ازکارهای قدیمی(حدود ۲ سال پیش)است که البته از لحاظ ساختار و شعریت
ضعیف است ومعرف ساختمان شعری (نه مضمون.چراکه این مضامین همیشه مورد
توجه ام بوده است) من نیست.اما مناسب دیدم با حال و هوای اینروزها،اینروزهایی که
باید بار و بندیل هویتمان را به کلی ببندیم این شعر را بگذارم...
از آسمانی خاکی
به سوی خاکی خاک بر سر
آمده اند
تا بشارت
تا پند
دهند
آتشکده را خاکستر کنیم
خاکستر نشین باشیم و سر بر خاکستر بمیریم.
که واژه را از ماتحت تلفظ کنیم
و اهورا را اصلا...
تا بشارت دهند
وهمی از دوزخ و بهشت،
همخوابگی با حوریان و داغی سرب روان
و از بشارتشان پند بگیریم
و شیر خوارگان را رهسپار چوبه ی دار...
سلمان.ج(اتابک آریامهر)
۲۳/دی ماه/۲۵۶۵
جخ امروز از مادر نزاده ام
نه،
عمر جهان بر من گذشته است.
نزدیک ترین خاطره ام خاطره ی قرنهاست
بارها به خونمان کشیدند به یاد آر
و تنها دستاورد کشتار نان پاره ی بی قاتق سفره ی بی برکت ما بود.
اعراب فریبم دادند
برج موریانه را به دستان پر پینه ی خویش بر ایشان در گشودم
مرا و همگان را بر نطع سیاه نشاندند و گردن زدند.
نماز گزاردم و قتل عام شدم
که رافضی ام دانستند
نماز گزاردم و قتل عام شدم
که قرمطی ام دانستند
آنگاه قرار نهادند که ما و برادرانمان یکدیگر را بکشیم
و این کوتاهترین طریق وصول به بهشت بود!
به یاد آر که تنها دستاورد کشتار
جلپاره ی بی قدر عورت ما بود!
خوشبینی برادرت ترکان را آواز داد
تو را و مرا گردن زدند
صفاحت من چنگیزیان را آواز داد تو را و همگان را گردن زدند
یوق ورزا بر گردنمان نهادند
گاو آهن بر ما بستند
بر گرده مان نشستند
و گورستانی چندان بی مرز شیار کردند
که بازماندگان را هنوز از چشم خونابه روان است.
کوچ غریب را به یاد آر از غربتی به غربت دیگر
تا جستجوی ایمان تنها فضیلت ما باشد!؟
به یاد آر تاریخ ما بیقراری بود...
نه باوری
نه وطنی
نه.جخ امروز از مادر نزاده ام...
احمد شاملو
چون حاصل آدمی در این شورستان
جز خوردن غصه نیست تا کندن جان
خرّم دل آنکه زین جهان زود برفت
و آسوده کسی که خود نیامد به جهان
خیام
نگاه كن؟با تو هستم.تو كه وجود عاطل و باطلت را ميان افكار مغشوشت گم كرده اي.
نگاه كن در آينه تا ببيني نگاهت دنباله ي نگاه كسي نيست.
اينها را هر روز به خودم ميگويم.اما چه مهم است اصلا گفتنش. اجازه بده اين
حرفها و خزعبلات در جمجمه پلاسيده ات بپوسد.نميشود اينها را گفت.چراكه فكر
ميكنند ديوانه شده اي.فكر ميكنند لابد سرت به جايي خورده است و حرفهات جفنگيات
تو سري خورده است.
خب مگر غير از اين است.مگر فكر ميكني سالمي.تو اگر سالم بودي ميان همخوابگي
خوابت نميبرد و عشق را جماع دسته جمعي معنا نميكردي.تو اگر ديوانه نبودي نميگفتي
زندگي مرگ است و مرگ همه چيز.
بي خيال.بگذار همين فكرها را بكنند.به حال من كه فرقي ندارد.وقتي بودن و نبودن
توفيري ندارد با هم خب ديوانه و سالم بودنت هم فرقي نخواهد داشت.اه...دوباره شروع
نكن.بگذار زير آوار خيال هايت دفن شود اين افكار.تو محكوم به نيستي هستي.چه
بخواهي چه نخواهي.پس شروع نكن.
نه.من خيلي وقت است كه تمام شده ام.خيلي و قت است كه به هر طرف نگاه ميكنم
ديواراست.به هر چه كه فكر ميكنم بن بست است و... بي خيال........سلمان
I can't remember any thing
Can't tell this is true or dream
Deep down inside I feel to scream
This terrible silence stops me
محو شدن در سیاهی ترانه ای است جاودانی از گروه ماندگار متالیکا.این شعر حرفهایی است
که همیشه وجود مرا میخراشد.ناگفته های گفتنی...
انگار زندگی در حال محو شدن است
و این هر روز بیشتر و بیشتر میشود.
در خود گمگشته و سرگردانم
و دیگر هیچ چیز و هیچ کس برایم اهمیتی ندارد،
اميدم را براي زندگي از دست داده ام
هيچ چيز براي بخشيدن ندارم
چراكه چيزي برايم باقي نمانده...
براي رهايي نياز به پايان دارم.
ديگر چيز ها برايم مثل گذشته نيستند
كسي را در درون خود گم كرده ام
اين گمگشتگي مرگبار نميتواند واقعي باشد
و من احساس ميكنم
قدرت تحمل كردن اين جهنم را ندارم
پوچي تا سر حد نابودي در من رخنه كرده است
تاريكي در وجودم ريشه دوانده است
روزي بودم اما حالا ديگر او نيستم.
هيچكس جز خودم نميتواند مرا از اين جهنم نجات بدهد
ولي دير است
و من قادر به فكر كردن نيستم
فكر كردن به اينكه چرا بايد سعي خودم را ميكردم؟
گويي هيچوقت گذشته اي وجود نداشته است.
مرگ به گرمي به من خوش آمد ميگويد، Death greets me warm
و من تنها ميتوانم بگويم:بدرود... now I will just say:good-bye
METALLICA
وطن پرنده ی پر در خون
وطن شکفته گل در خون
وطن فلات شهید و شمع
وطن پا تا به سر خون
وطن ترانه ی زندانی
وطن قصیده ی ویرانی
ستاره ها اعدامیان ظلمت
به خاک اگر چه می ریزند
سحر دوباره بر می خیزند
بخوان که دوباره بخواند
این عشیره ی زندانی
گل سرود شکستن را
بگو که به خون بسراید
این قبیله ی قربانی
حرف آخر رستن را
با دژخیمان اگر شکنجه
اگر بند است و شلاق و خنجر
اگر مسلسل و انگشتر
با ما تبار فدایی
با ما غرور رهایی
به نام آهن و گندم
اینک ترانه ی آزادی
اینک سرودن مردم
امروز ما ، امروز فریاد
فردای ما ، روز بزرگ میعاد
بگو که دوباره می خوانم
با تمامی یارانم
گل سرود شکستن را
بگو ، بگو که به خون می سرایم
دوباره با دل و جانم
حرف آخر رستن را
بگو به ایران
بگو به ایران
